Jezelf “dwingen” werkt meestal averechts.

Zelf vind ik de “Sedona methode” hier heel heschikt voor. In het kort komt het hier op neer. Stel jezelf de volgende vraag:

“Kan ik dit gevoel, of deze gedachte, verwelkomen?” en vervolgens
“Zou ik het los kunnen laten?”
“Ben ik ook bereid om het los te laten?”
“En wanneer?” (dit is een uitnodiging om NU te zeggen)

Je zult merken dat bij iedere stap het al wat beter voelt. Je kunt het desgewenst een aantal keren herhalen.

Groetjes Git

Dank voor je reactie. Sorry, dan heb ik het verkeerd geinterpreteerd. Ja, die metafoor ken ik ja. Wat ik vooral merk is dat er een oerwoud aan theorieën is ontstaan over de oorzaak en dat die ook allemaal, zoals je zelf al aangeeft, als ‘waar’ worden aangenomen. En dat terwijl mensen er 0,0 vooruitgang meemaken. Bizar.

Veel succes nog met je werk!

Met vriendelijke groet,

B. Berendsen

Ik schreef dat perfectionisten alles onder controle willen hebben, niet dat de oorzaak van controledrang perfectionisme/perfect willen zijn is. Ik denk dat we geeneens zoveel verschillen van mening. Ik doe dit alleen op een andere manier dan jij. Ken je dat verhaal van al die mensen die met hun eigen vinger naar precies dezelfde maan wijzen en de vinger als waarheid zijn gaan zien in plaats van datgene waar ze naar toe wijzen?

Met vriendelijke groet,

Patrick

Je schrijft dat de oorzaak van controledrang perfectionisme/perfect willen zijn is. Hier ben ik het niet mee eens en dit kan iedereen ook zelf nagaan. Ten eerste lijkt het of alleen ‘perfectionisten’ controledrang hebben, terwijl zo wat de hele maatschappij verslaafd is aan het controleren van de ‘stroom der dingen’. Hiermee kom ik bij de oorzaak: controledrang komt voort uit angst dat de ‘toekomstige werkelijkheid’ niet overeen zal komen met de ‘gewenste werkelijkheid’. Met andere woorden, we geloven dat ‘iets beter’ is dan ‘iets anders’ en proberen dat uit alle macht te bewerkstelligen, of het nu gaat om je relatie, je werk of andere zaken.

Iets is niet goed of slecht. Iets is gewoon zoals het is – verkeerdheid zit in het oog van beschouwer. Je zult moeten begrijpen dat je gelooft in een illusie van tegenstellingen en dat deze helemaal niet ‘bestaat’. Vanaf het moment dat je alles als even waardevol gaat zien en jij jezelf hieraan overgeeft – schenk je vertrouwen aan iets hogers dan aan jezelf, zul je geen keuzes meer hoeven maken. Je zult een leven gaan leiden op basis van ingevingen en erop vertrouwen dat wat er gebeurt, het beste is jou kan overkomen.

Je vertrouwen schenken aan iets hogers, bijvoorbeeld het ‘universum’, gaat inderdaad in stapjes. Vertrouw erop dat niet jij, maar het ‘universum’ beter weet wat goed voor jou is. Vanaf dan maakt leven in volledige overgave jouw leven tot een avontuur en één groot pretpark.

Een blog die ik hier over heb geschreven vind je op: http://www.spiritueleverlichting.nl/blog/controle-loslaten.html

Met vriendelijke groet,
B. Berendsen

Er kunnen vele oorzaken van perfectionisme zijn, alles onder controle willen houden is er één van. Onder perfectionisme zit namelijk vaak angst. Angst om niet goed genoeg gevonden te worden en dat heeft dan weer alles te maken met zelfacceptatie, zelfwaardering en zelfvertrouwen. Ook kan het zijn dat het een overlevingsmechanisme is (b.v. vroeger was een 9 nog niet goed genoeg als rapportcijfer, mijn ouders eiste nog beter, nu moet van mij ook alles perfect zijn).

Ik ben het overigens met je eens dat een veilige omgeving creëren een waardevolle stap is. Het is misschien wel een soort kip en ei situatie. Wat heb je eerder nodig, de veilige omgeving om de controle los te laten, of de controle loslaten om weer een veilige omgeving te creëren?